ไทเป: ชื่อวัดหลงซานที่นำมาจากจิ้นเจียง

อาคารของวัดหลงซานในย่านว่านหัวของไทเปที่เห็นทุกวันนี้สร้างใหม่ระหว่างปี 1919 ถึง 1924 ในยุคญี่ปุ่นปกครอง และเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 1945 ระเบิดของสหรัฐฯ ในการโจมตีทางอากาศไทโฮกุก็ทำให้วิหารหลักและระเบียงด้านซ้ายเสียหาย วัดหลังแรกบนที่ตรงนี้สร้างขึ้นในปี 1738 ที่ย่านมังกา ชื่อเดิมของว่านหัว โดยผู้อพยพจากอำเภอจิ้นเจียง หนานอัน และฮุ่ยอันในฝูเจี้ยน พวกเขาสร้างวัดถวายเจ้าแม่กวนอิม และตั้งชื่อตามวัดหลงซานที่จิ้นเจียงบ้านเกิด

ใกล้ย่านป๋อผีเหลียว ตรอกสมุนไพรขายชาสมุนไพรและพืชสมุนไพร จากว่านหัวเดินไปทางตะวันออกไม่ไกลก็ถึงซีเหมินติง ซึ่งพอค่ำลงก็เต็มไปด้วยป้ายไฟ ผู้คน และแผงอาหาร

บะหมี่เนื้อในไทเปมีสองแบบหลัก คือแบบน้ำแดงตุ๋นซีอิ๊วกับแบบน้ำใส เสี่ยวหลงเปา ข้าวหน้าหมูพะโล้ และหอยทอดในตลาดก็หาได้ง่าย ร้านเล็ก ๆ หลายร้านเปิดจนเลยเที่ยงคืน ตลาดกลางคืนคึกคักหลังฟ้ามืด และปลายด้านหนึ่งของตลาดกลางคืนเหราเหอคือศาลเจ้าฉือโย่ว

ไทเปมีภูมิอากาศแบบกึ่งร้อนชื้น หน้าร้อนทั้งร้อนและชื้น ช่วงบ่ายมักมีพายุฝนฟ้าคะนอง ถนนหลายสายมีทางเดินมีหลังคาอยู่หน้าร้าน ใช้หลบได้ทั้งฝนและแดด มอเตอร์ไซค์มีอยู่ทุกที่ ตามทางแยกใหญ่มีช่องรอที่ทาสีไว้บนถนน ให้มอเตอร์ไซค์เลี้ยวซ้ายแบบสองจังหวะ