เรื่องเล่าการเดินทาง

อยุธยา: เศียรพระในรากต้นโพธิ์

ราชธานีที่ถูกเผาเมื่อปี 1767 (พ.ศ. 2310) เป็นเกาะที่แม่น้ำสามสายล้อมรอบ และระหว่างซากอิฐแดงของวัดร้างยังมีถนนบ้านเรือนกับตลาดที่ผู้คนอาศัยอยู่จนทุกวันนี้

กรุงเทพฯ

เศษกระเบื้องบนวัดอรุณฯ เคยเป็นอับเฉาเรือ

จากท่าเตียนข้างวัดโพธิ์ซึ่งเป็นท่าหนึ่งของเรือด่วนเจ้าพระยา นั่งเรือข้ามฟากลำเล็กเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงวัดอรุณราชวรารามที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ

ประตูเมืองเก่าเชียงใหม่ที่ยังเหลือบานประตูไม้

ทุกเย็นวันอาทิตย์ ถนนราชดำเนินในเมืองเก่าปิดเป็นถนนคนเดิน แผงอาหารและงานฝีมือตั้งเรียงยาวตั้งแต่ประตูท่าแพทางตะวันออกไปจนถึงวัดพระสิงห์ที่ปลายถนนด้านตะวันตก

งานวิ่งควายชลบุรี กรรมการให้คะแนนการแต่งตัวของควายด้วย

ปี 2026 งานวิ่งควายชลบุรีจัดเป็นครั้งที่ 155 ระหว่างวันที่ 17–25 ตุลาคม และการแข่งวิ่งจริงอยู่ในวันสุดท้ายของงานเก้าวัน ต่อจากขบวนเกวียนจากหลายอำเภอในจังหวัด

ด่านซ้าย เลย

ด่านซ้าย: พระธาตุที่ห้ามใส่เสื้อแดงขึ้นไปไหว้

วัดเนรมิตวิปัสสนาบนเนินนอกตัวอำเภอด่านซ้าย สร้างอุโบสถ เจดีย์ และมณฑปด้านหลังด้วยศิลาแลงสีน้ำตาลแดงที่มีเนื้อพรุนทั้งหมด

โรงเรียนจีนแห่งแรกของภูเก็ต ชั้นบนยังสอนภาษาจีน

ชาวฮกเกี้ยนที่มาเพราะเหมืองแร่ดีบุกในศตวรรษที่ 19 สร้างตึกแถวชิโน-โปรตุกีสเรียงรายไว้ในเมืองเก่าทางฝั่งตะวันออกของเกาะภูเก็ต

เส้นพาราฟินบนรถแห่เนบุตะของอาโอโมริ

รถแห่เนบุตะออกขบวนในคืนวันที่ 2 ถึง 7 สิงหาคม ส่วนเวลาที่เหลือของปีเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์เนบุตะวะรัสเซข้างสถานี ซึ่งเข้าไปดูรอยพู่กันบนกระดาษได้ในระยะใกล้

ฟุกุโอกะ: ราเมงที่แผงยาไตริมน้ำ และชื่อเมืองที่รอดมาด้วยคะแนนเสียงเดียว

ตอนหัวค่ำ แผงยาไตมาตั้งริมแม่น้ำนากะในย่านนากาสุ แต่ละแผงเป็นรถเข็นไม้ที่มีเคาน์เตอร์ยาวเพียงตัวเดียว จึงรับลูกค้าได้ครั้งละไม่กี่คนเท่านั้น

กุโจฮาจิมัง กิฟุ

เกตะของกุโจโอโดริ ไม้ฮิโนกิแผ่นเดียวไสได้หนึ่งคู่

ที่กุโจฮาจิมัง เมืองปราสาทในหุบเขาของจังหวัดกิฟุ การรำบงจัดกว่าสามสิบคืนตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนกันยายน โดยย้ายไปรำในย่านใหม่ของเมืองทุกคืน

เกียวโต

ระฆังใหญ่ของวัดจิองอิน วันธรรมดาไม่มีใครตี

ไม่ไกลจากวัดจิองอินลงไปทางใต้คือศาลเจ้ายาซากะ เจ้าของเทศกาลกิองมัตสึริที่จัดต่อเนื่องกันตลอดทั้งเดือนกรกฎาคมของทุกปีในใจกลางเมืองเกียวโต

โอซาก้า: ซอสคุชิคัตสึจุ่มได้ครั้งเดียว

ร้านคุชิคัตสึดารุมะซึ่งมีร้านแม่อยู่ในย่านชินเซไก เปิดเมื่อปี 1929 ในชื่อทาโกบิชิ ตอนนั้นขายแค่ไม้เนื้อวัวกับไม้มันฝรั่งในราคาไม้ละหนึ่งเซ็น

หอนาฬิกาซัปโปโรเดิมเป็นโรงฝึกทหารของวิทยาลัยเกษตร

ที่อยู่ในซัปโปโรนับเป็นบล็อกไปทางเหนือหรือใต้ของสวนโอโดริ และไปทางตะวันออกหรือตะวันตกของแม่น้ำโซเซ เพราะถนนทั้งเมืองตัดเป็นตารางสี่เหลี่ยม

จีหลง เมืองท่าแห่งฝน ปี 2025 ฝนตก 174 วัน

ไปทางตะวันออกของท่าเรือหลักและท่าเรือสำราญกลางเมืองจีหลง ที่ท่าประมงเจิ้งปิน เรือประมงจอดเรียงอยู่หน้าแถวบ้านเก่าที่ทาสีต่างกันหลังละสี

มีดทำครัวจินเหมินตีจากปลอกกระสุนใบปลิว

หลังการระดมยิงปี 1958 ฝั่งจีนแผ่นดินใหญ่ยิงจินเหมินเฉพาะวันที่เป็นเลขคี่ และทำเช่นนั้นไปจนถึงปี 1979

ลู่กั่ง จางฮว่า

ลู่กั่ง: เจ้าแม่หม่าจู่ที่ดำเพราะควันธูป

หลังท่าเรือตื้นเขิน ลู่กั่งไม่เคยถูกรื้อสร้างใหม่ทั้งเมือง ถนนจงซานจึงยังมีร้านขนมกับศาลเจ้าเก่า และตรอกยังกว้างเท่าเดิม

หนานโถว

อวี๋ฉือพัฒนาชาแดงที่ได้ชื่อเล่นว่ารูบี้

การปลูกชาแดงที่อวี๋ฉือเริ่มจากชาพันธุ์อัสสัมที่นำเข้ามาในสมัยญี่ปุ่นปกครอง และการเก็บชาจะเด็ดเฉพาะยอดอ่อนที่ปลายกิ่งกับใบอ่อนหนึ่งถึงสองใบที่อยู่ข้างใต้

นิวไทเป

สามสิบปี คอของหินราชินีที่เหย่หลิ่วเล็กลงเกือบครึ่ง

สายผิงซีแยกจากสถานีรุ่ยฟาง เป็นทางรถไฟสายย่อยรางเดี่ยวที่เลาะหุบเขาแม่น้ำจีหลงขึ้นไปทางต้นน้ำ ผ่านโหวถงและสือเฟิ่น ก่อนไปสุดสายที่สถานีจิงถง

เนื้อในซุปเนื้อไถหนานไม่เคยเข้าช่องแช่แข็ง

ผังถนนในเขตจงซีของไถหนานยังตามแนวกำแพงเมืองสมัยราชวงศ์ชิง และคลองห้าสายที่เคยไหลไปถึงท่าเรือ ซึ่งมีตลาดกับร้านค้าเกิดขึ้นตามริมคลอง

canang sari หน้าประตูบ้านชาวบาหลี วางใหม่ทุกวัน

แม้แต่ที่วัดทานาห์ล็อต วัดอูลูวาตู และรอบวังกลางอูบุด ซึ่งเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวแน่นที่สุดของเกาะ หน้าร้านค้าก็ยังมีเครื่องเซ่นของวันนั้นวางอยู่

หุบเขาบาเลียม ปาปัว

หุบเขาบาเลียม: บ่อเกลือที่ใช้ต้นกล้วยซับน้ำเกลือ

โลกภายนอกเพิ่งเห็นหุบเขาบาเลียมบนที่สูงปาปัวครั้งแรกในเดือนมิถุนายน 1938 จากเครื่องบินสำรวจของคณะริชาร์ด อาร์ชโบลด์ที่บินลงใต้มาจากฮอลแลนเดีย

บนจล สุมาตราตะวันตก

บนจล: วันที่เที่ยงวันไม่มีเงา

ทางเหนือของบูกิตติงกีในเขตภูเขาของปาซามัน สวนริมถนนที่บนจลทำเครื่องหมายเส้นศูนย์สูตรไว้บนพื้น ให้ผู้มาเยือนยืนเท้าหนึ่งอยู่ซีกโลกเหนือและอีกเท้าอยู่ซีกโลกใต้

บูโอล สุลาเวสีกลาง

แม่พันธุ์สามร้อยต้นจากสวนมะพร้าวในบูโอล

เขตบูโอลอยู่บนฝั่งเหนือของเกาะสุลาเวสี หันหน้าออกทะเลเซเลบีส ทางตะวันออกติดจังหวัดโกรอนตาโล และมีมะพร้าวกับกานพลูเป็นพืชเศรษฐกิจหลักในสวนของชาวบ้าน

เดนปาซาร์ บาหลี

เดนปาซาร์: ลานกว้างที่ชื่อจดจำปี 1906

ทางเหนือของลานปูปูตันคือวัดปูราจากัตนาถา จุดที่สูงที่สุดในวัดเป็นบัลลังก์ดอกบัวก่อด้วยหินสีขาว ซึ่งที่นั่งด้านบนสุดเว้นว่างไว้สำหรับเทพสูงสุดของศาสนาฮินดูบาหลี

เจมเบอร์ ชวาตะวันออก

ใบยาสูบเจมเบอร์ที่เคยใช้ห่อซิการ์

ปี 1859 จอร์จ เบอร์นีกับหุ้นส่วนเช่าที่ดินรอบเจมเบอร์ปลูกยาสูบ และเมืองนี้ในชวาตะวันออกก็เติบโตมาจากใบยานับแต่นั้น