ในคืนเดือนธันวาคม ประกายไฟและล้อไม้ขึ้นเนินไปด้วยกัน

บางเทศกาลไม่เริ่มจริง ๆ จนกว่าอากาศจะหนาวและฟ้าจะมืด ธันวาคมที่ชิจิบุ ลมหายใจกลายเป็นไอขาวทันที มือซุกกระเป๋าก็ยังแข็งทื่อ แม้แต่ขนตาก็เหมือนจับเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ แล้วเสียงขลุ่ยกับไทโกะก็มาจากไกล รถแห่ขนาดมหึมาถูกคนหลายสิบฉุดขึ้นทางชันของดังโงะซากะ ล้อไม้กดลงบนน้ำแข็งบาง ๆ ที่เคลือบหิน เสียงทุ้มจนเหมือนกลิ้งมาจากใต้ดิน อกก็สั่นตามทีละจังหวะ

นี่คือเทศกาลกลางคืนชิจิบุ พิธีของศาลเจ้าชิจิบุ จัดวันที่ 2 และ 3 ธันวาคม คนท้องถิ่นเล่าว่าคืนนี้คือการพบกันปีละครั้งของเทพีเมียวเก็นแห่งศาลเจ้าชิจิบุ กับเทพมังกรที่สถิตบนภูเขาบุโค รถแห่ต้องถูกลากไปจนถึงที่พักที่เทพทั้งสองมาพบกัน ดังนั้นไม่ว่าหนักหรือชันแค่ไหนก็ต้องลากขึ้นไป มันได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสามเทศกาลรถแห่ที่ยิ่งใหญ่ของญี่ปุ่นเคียงข้างกิอองของเกียวโตและทากายามะของฮิดะ ด่านที่ยากที่สุดคือดังโงะซากะ ทางชันยี่สิบห้าองศาที่คาซาโบโกะหนักหลายตันต้องอาศัยคนหลายสิบฉุดขึ้นรวดเดียวในคืนหนาวเหน็บ

คนฉุดเชือกร้องจังหวะ เท้าหาที่ยันบนหินเคลือบน้ำค้างแข็งครั้งแล้วครั้งเล่า ล้อไม้ขยับขึ้นทีละนิ้ว ทุกครั้งที่ขึ้นได้ ฝูงชนก็โห่ตาม แรงที่ทั้งเมืองออกพร้อมกัน ปนเสียงร้องจังหวะ ปนเสียงครางของไม้ ในอากาศต่ำกว่าศูนย์องศากลับชัดเป็นพิเศษ ราวกับความหนาวลับทุกเสียงให้คมขึ้น

รถแห่แขวนโคมเต็มไปหมด และวินาทีที่มันขึ้นถึงยอดเนิน ท้องฟ้าฤดูหนาวก็ระเบิดเป็นดอกไม้ไฟ นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่เทศกาลญี่ปุ่นที่จุดกลางฤดูหนาวลึก ประกายไฟร่วงลงเป็นสาย ส่องไอขาวจากลมหายใจทั้งถนน ไม่มีใครพูดอะไร ข้าง ๆ มีคุณยายห่มผ้าพันคอหนาแหงนหน้าขึ้น ดอกไม้ไฟวับวาวในดวงตา สีหน้าที่เธอคงทำมาเจ็ดแปดสิบปีแล้ว แต่ยังเหมือนครั้งแรก เพื่อนไม่กี่คนที่มาเพื่อดูดอกไม้ไฟ พอถึงตอนท้ายก็ลืมยกกล้อง เอาแต่กลั้นหายใจและตะโกนเบา ๆ ไปกับฝูงชน

ดอกไม้ไฟหยุด รถแห่ขึ้นถึงยอด ฝูงชนค่อย ๆ สลาย แผงอามาซาเกะที่หัวมุมยังพ่นไอ กลิ่นข้าวหวานหอมลอยไปไกลในอากาศหนาว ถือกันคนละถ้วย ปลายนิ้วแนบถ้วยกระดาษอุ่น ๆ ค่อย ๆ คลายความเย็น มองคนกลุ่มสุดท้ายเดินจากไป ในอากาศเหลือเพียงกลิ่นดินปืนจาง ๆ กับความหวานร้อน ๆ ในถ้วยที่ยังดื่มไม่หมด

เครื่องดื่มหวานหมดถ้วย ราตรีก็ลึก ทั้งเมืองหดกลับเข้าสู่ความเงียบเคยชิน แต่ไออุ่นที่ระเบิดออกในคืนที่หนาวที่สุดนั้น ไม่จากไปง่าย ๆ ผมคิดว่าคุณก็จะเป็นเหมือนพวกเรา สักวันในคืนหนาวธรรมดาคืนหนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกถึงชิจิบุขึ้นมา นึกถึงว่าคืนที่อบอุ่นที่สุดของปี กลับมาถึงในช่วงที่หนาวที่สุด ถูกคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งช่วยกันลากขึ้นเนิน