รถไฟขบวนนั้นเดิมไม่ได้สร้างมาเพื่อขนคน

ฟ้ายังมืด รถไฟสายจู้ซานคันเล็กก็เต็มไปด้วยคนแล้ว อากาศบนชานชาลาหนาวจนสมองโล่งทันที ลอยกลิ่นไม้ฮิโนกิเฉพาะตัวของภูเขาสูงกับกลิ่นน้ำมันดีเซลจาง ๆ ลมหายใจกลายเป็นไอขาวในลำแสงไฟฉายคาดหัว ปลายจมูกแดงเพราะความหนาวอย่างรวดเร็ว คนในตู้ส่วนใหญ่ห่มเสื้อโค้ตสวมหมวกไหมพรม แทบไม่พูดอะไร ตีสี่กว่า ส่วนมากยังครึ่งหลับ มีเพียงความคาดหวังเงียบ ๆ ร่วมกัน ที่ผูกคนแปลกหน้าเหล่านี้ไว้ด้วยกันเบา ๆ

รถไฟออกตัว โคลงเคลงไต่ขึ้น รางส่งเสียงเอี๊ยดเป็นจังหวะสม่ำเสมอบนทางโค้ง ราวกับนับจังหวะให้คนที่ยังไม่ตื่น นอกหน้าต่างแทบมองอะไรไม่เห็น มีเพียงไฟสถานีหนึ่งสองดวงแวบผ่าน ดึงเงาต้นไม้ให้ยาวแล้วหดกลับ มีคนพิงกระจกเย็น ๆ หลับไปอีก หัวโคลงตามทางโค้ง เด็กหญิงที่นั่งข้างหน้าเอาหน้าแนบกระจกตลอด ข้างนอกมืดสนิท แต่เธอมองอย่างตั้งใจ ราวกับรอบางสิ่งงอกออกมาจากความมืด

ทางรถไฟสายนี้ไม่เคยสร้างมาเพื่อขนคน ร้อยปีก่อน มันถูกวางเพื่อขนไม้ฮิโนกิจากบนเขาลงมาทีละท่อน คนญี่ปุ่นหมายตาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อายุพันปีของอาลีซาน จึงสร้างทางรถไฟป่าที่วนขึ้นเขาสายนี้ ทุกวันนี้ไม้ไม่ลงเขาแล้ว แต่รางยังอยู่ ของที่บรรทุกเปลี่ยนไป เป็นคนตู้แล้วตู้เล่าที่ปีนขึ้นเขาในความมืด เพียงเพื่อดูรุ่งอรุณครั้งหนึ่ง

ถึงจุดชมวิว ฟ้ายังไม่สาง ผู้คนยืนเรียงแถวในหมอกเย็น ไม่มีใครพูด มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องเป็นครั้งคราว กับเสียงนกไม่รู้ชนิดร้องใสหนึ่งสองครั้งแต่ไกล แล้วขอบฟ้าก็สว่างขึ้นทีละนิด แรกเป็นสีเทา แล้วเป็นส้ม ทะเลหมอกค่อย ๆ ม้วนตัวอยู่เบื้องล่าง สันเขาไกล ๆ ลอยซ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่าเหนือหมอก ราวกับเพิ่งมีใครจัดวางไว้อย่างประณีต วินาทีที่ดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นจากผืนขาวนั้น ไออุ่นก็เหมือนกลับคืนสู่ร่าง ลุงคนหนึ่งข้าง ๆ พึมพำว่า ออกมาแล้ว ทั้งกลุ่มจึงเหมือนถอนหายใจโล่งอก ไอขาวจากลมหายใจต่อกันเป็นหมอกบาง ๆ

แสงแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่องต้นไม้สองข้างทางรถไฟ ถึงได้เห็นชัดว่ามันแก่และสูงเพียงใด เปลือกหนาราวกำแพงที่หายใจได้ ในร่องยังเกาะน้ำค้างกลางคืน คนที่โค่นต้นยักษ์เหล่านี้และขนลงเขาทีละคันรถ ชื่อไม่มีใครจำได้แล้ว แต่รางที่พวกเขาวางไว้ยังอยู่ ในแสงเช้าเหลือบสีเหล็กเย็น ๆ นอนเงียบอยู่แทบเท้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ราวคำเก่าที่ไม่มีใครอ่านอีก แต่ยังชัดเจน

ขาลงฟ้าสว่างจ้าแล้ว ทั้งภูเขาเหมือนเพิ่งตื่น เสียงนก เสียงคน เสียงเครื่องยนต์ ทยอยกลับเข้าหู คนในตู้เริ่มคุยกันเบา ๆ มีคนเปิดดูรูปที่เพิ่งถ่าย เด็กหญิงที่แนบกระจกมาตลอด กลับหลับไปเสียตอนนี้ คนทั้งตู้ที่เดิมไม่รู้จักกัน แต่ได้เห็นรุ่งอรุณเดียวกัน ก็พาแสงนั้นเดินทางกลับลงมา ไม่มีใครพูดอะไรเป็นพิเศษ ผมคิดว่าคุณก็คงเข้าใจความเงียบนี้ สิ่งที่คุณนั่งไม่ใช่แค่รถไฟขบวนหนึ่ง แต่คือช่วงเวลาที่ถูกทิ้งไว้และยังเดินต่อ และคุณก็บังเอิญ ได้นั่งหนึ่งสถานีในเที่ยววันนี้ของมัน