รถแห่หนักหลายตันมัดด้วยเชือกล้วน ๆ ไม่ใช้ตะปูสักตัว

รถโฮโกะคันใหญ่สูงกว่ายี่สิบเมตรเมื่อนับรวมเสา ตัวรถประดับผ้าทอหลายชั้น บางผืนเป็นพรมแขวนและงานปักที่นำเข้าจากตะวันออกกลาง ยุโรป และจีนเมื่อหลายร้อยปีก่อน ช่วงโยอิยามะ บ้านเก่าบางหลังในย่านรถแห่เปิดห้องเสื่อทาทามิ นำฉากกั้นและของสะสมออกมาให้คนเดินผ่านชม เรียกว่าเบียวบุคาซาริ

สามค่ำก่อนขบวนแห่แต่ละรอบคือโยอิยามะ พอฟ้ามืด รถแห่เปิดไฟ นักดนตรีบนรถเล่นฆ้อง ขลุ่ย และกลองของกิองบายาชิ โยอิยามะของซากิมัตสึริมีแผงลอยริมถนน ส่วนของอาโตะมัตสึริมีน้อยกว่ามาก เมื่อแถวชิโจ–คาราสุมะคนแน่น ตำรวจและเจ้าหน้าที่จะกำหนดทิศทางการเดิน

ช่วงโยอิยามะ สำนักงานของรถแห่แต่ละคันขาย "จิมากิ" เครื่องรางที่ทำจากใบไผ่มัดรวมกัน ไม่ใช่ของกิน ซื้อกลับไปแขวนที่ประตูบ้านเพื่อขอให้ปลอดภัยตลอดปี รูปแบบและคำอวยพรต่างกันไปตามรถแต่ละคัน และขายจนกว่าจะหมด

วันขบวนแห่ รถของซากิมัตสึริออกจากชิโจ–คาราสุมะ ผ่านถนนชิโจ คาวารามาจิ และโออิเกะตามลำดับ ส่วนอาโตะมัตสึริออกจากคาราสุมะ–โออิเกะและวิ่งเส้นทางย้อนกลับ รถแห่ไม่มีพวงมาลัย ถึงหัวมุมจึงต้องหยุดทำ "ซึจิมาวาชิ" คือรองซีกไม้ไผ่เปียกไว้ใต้ล้อ แล้วใช้คนดึงเชือกหมุนรถที่หนักหลายตันไปเก้าสิบองศา