ลู่กั่ง: เจ้าแม่หม่าจู่ที่ดำเพราะควันธูป

ศาลเทียนโฮ่วของลู่กั่งอยู่บนถนนจงซาน ริมลานหน้าศาลมีแผงขายธูป และยังมีคณะผู้แสวงบุญจากทั่วไต้หวันมาไหว้ เทวรูปเจ้าแม่หม่าจู่องค์ดั้งเดิมของศาล เล่ากันว่าซือหลาง แม่ทัพเรือฝูเจี้ยนต้นราชวงศ์ชิง อัญเชิญมาจากศาลต้นตำรับบนเกาะเหมยโจว เทวรูปองค์นี้ถูกควันธูปรมมานานจนกลายเป็นสีดำ จึงถูกเรียกว่าเจ้าแม่หม่าจู่หน้าดำ

สมัยราชวงศ์ชิง ลู่กั่งเป็นท่าเรือสำคัญที่สุดของไต้หวันตอนกลาง คำพูดเก่าจัดให้อยู่อันดับสองรองจากไถหนาน และอยู่เหนือเมิ่งเจี่ยซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของไทเป ต่อมาท่าเรือตื้นเขิน เรือย้ายไปเทียบที่อื่น การค้าก็ซบลงและไม่ฟื้นอีก เมื่อไม่มียุครุ่งเรืองใหม่ ก็ไม่มีใครรีบรื้อบ้านเก่า ตรอกหลายสายจึงยังกว้างเท่าเดิม และกำแพงอิฐแดงยังอยู่

พ้นถนนจงซานและถนนเก่าเข้าไป ตรอกก็แคบลงเร็ว ตรอกเก้าโค้งเลี้ยวแล้วเลี้ยวอีก คำอธิบายที่พบบ่อยคือสร้างไว้กันลมตะวันออกเฉียงเหนือแรง ๆ ที่พัดเข้ามาจากช่องแคบช่วงปลายปี ส่วนตรอกโม่รู่แคบยิ่งกว่า สองคนเดินสวนกันต้องหันข้าง เหนือศีรษะเป็นชายคาเก่า ป้ายอักษรที่แขวนต่ำ และโคมไฟ

ถนนเก่าและถนนจงซานของลู่กั่งมีร้านขนมอยู่หลายร้าน ในตู้กระจกมักมีขนมตาหงส์ ขนมลิ้นวัว และขนมถั่วเขียว ขนมหลายอย่างทำด้วยพิมพ์ไม้ คือกดแป้งลงในพิมพ์ไม้แกะลาย แล้วเคาะลงบนโต๊ะให้หลุดออก ลายดอกไม้หรือตัวอักษรจะนูนขึ้นบนหน้าขนม