เนื้อในซุปเนื้อไถหนานไม่เคยเข้าช่องแช่แข็ง

อาหารเช้าของไถหนานอาจเป็นซุปเนื้อสักชาม หัวใจอยู่ที่เนื้อวัวที่ไม่เคยผ่านช่องแช่แข็ง นายกเทศมนตรีหวงเหว่ยเจ๋อเคยอธิบายว่า วัวถูกชำแหละที่ตลาดเนื้อซ่านฮว่าแล้วส่งตรงถึงร้าน มิชลินไกด์ระบุว่าร้านซุปเนื้อซุ่นเต๋อในเขตเสวียเจี่ยรับเนื้อจากโรงฆ่าสัตว์วันละสามรอบ และเคี่ยวน้ำซุปจากกระดูกกับเอ็นวัวนานถึงแปดชั่วโมง เนื้อดิบหั่นบางวางไว้ก้นชาม แล้วตักน้ำซุปเดือดราดลงไป เนื้อก็สุกอยู่ในชามนั้นเอง

วากุ้ยเป็นขนมข้าวเจ้านึ่งในถ้วยเล็ก มักใช้ไม้ไผ่แบน ๆ กรีดแล้วกินกับซอสถั่วเหลืองข้น ปอเปี๊ยะกุ้งทอดตามสั่ง บะหมี่ปลาไหลผัดไฟแรงในซอสเปรี้ยวหวาน แผงริมทางมักมีน้ำฟักขาย ช่วงเทศกาลโคมไฟ เขตเหยียนสุ่ยทางเหนือยังมีการจุดพลุรังผึ้งด้วย

ตรอกในเขตจงซีของไถหนานกว้างแคบไม่เท่ากัน บางช่วงเปิดออกเป็นลานหน้าศาลเจ้า บางช่วงแคบจนต้องตะแคงตัวเดิน ผนังเอียงเล็กน้อย ป้ายร้านหันไปคนละทิศ ผังถนนยังตามเมืองเก่า ทั้งแนวกำแพงเมืองสมัยราชวงศ์ชิง คลองห้าสายที่เคยไหลไปถึงท่าเรือ และตลาดกับร้านค้าที่เกิดขึ้นตามริมคลอง ถนนเสินหนงก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของย่านคลองนั้น

หอชื่อข่านตั้งอยู่บนที่เดิมของป้อมโปรวินเทียที่ชาวดัตช์สร้าง ฐานอิฐแดงยังอยู่ ฝั่งตรงข้ามบนถนนหย่งฝูคือศาลเจ้ากวนอูซึ่งเคยเป็นศาลเจ้าของทางการ ในซอยข้าง ๆ คือศาลเจ้าหม่าจู่ต้าเทียนโฮ่ว เดินลงใต้ไปอีกหน่อยคือศาลขงจื๊อ ที่ประตูมีป้ายระบุว่าเป็นสถานศึกษาแห่งแรกของไต้หวัน

ทางตะวันตกของเมืองเก่าคืออันผิง ในทศวรรษ 1620 บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์สร้างป้อมเซลันเดียที่นี่ และใช้เป็นฐานค้าหนังกวาง น้ำตาล และเงิน ปี 1662 เจิ้งเฉิงกง หรือที่ชาวยุโรปเรียกว่าโคซิงกา ล้อมป้อมจนชาวดัตช์ต้องถอนตัว ป้อมตกเป็นของตระกูลเจิ้ง ต่อมาเป็นของราชวงศ์ชิง แล้วถูกทิ้งร้าง สิ่งที่เหลืออยู่ที่ป้อมอันผิงทุกวันนี้คือกำแพงอิฐแดงช่วงหนึ่ง ใกล้ ๆ กันคือบ้านต้นไม้อันผิง เดิมเป็นโกดังของบริษัทการค้า ตอนนี้รากไทรคลุมทั้งผนังและหลังคา