ลอดผ่านวงหญ้าหนึ่งวง แล้วทิ้งครึ่งปีไว้ข้างหลัง

ใต้เสาโทริอิของศาลเจ้า มีวงใหญ่สานจากหญ้า สูงกว่าคน มัดจากหญ้าคายะที่เพิ่งตัดมา คนข้างหน้าเดินถึงวง หยุด ค้อมเบา ๆ แล้วลอดผ่านด้วยวิธีเฉพาะ ซ้าย ขวา ซ้ายอีกครั้ง วาดเป็นเลขแปดที่วางตะแคง ไม่มีใครเสียงดัง ในยามโพล้เพล้ปลายมิถุนายน ไออบเพิ่งตั้งตัว อากาศอุ้มความชื้นแรกของฤดูร้อน และกลิ่นสดขมจาง ๆ ของหญ้าที่เพิ่งถูกหัก

นี่คือนาโงชิโนะฮาราเอะ จัดทุกวันที่ 30 มิถุนายน พอดีครึ่งปีผ่านไป คนญี่ปุ่นเชื่อว่าความอ่อนล้า เคราะห์ร้าย และความผิดเล็ก ๆ ที่สะสมโดยไม่รู้ตัวตลอดหกเดือนนี้ ชำระล้างให้หมดได้ในวันนี้ การลอดวงหญ้าที่เรียกว่าจิโนะวะ คือการทิ้งครึ่งปีแรกไว้ข้างหลัง แล้วก้าวเข้าสู่ครึ่งหลังอย่างสะอาด พิธีเล็ก ๆ ของการเริ่มใหม่ ที่ไม่ต้องมีเหตุผลใด

บางศาลเจ้าจะยื่นกระดาษรูปคนบาง ๆ ให้ เขียนชื่อลงไป เป่าลมหายใจใส่ แล้วลูบเบา ๆ ไปตามตัว ย้ายสิ่งไม่สะอาดลงในกระดาษ คืนให้ศาลเจ้านำไปลอยน้ำหรือเผา ท่าทางเบาจนชวนสงสัยว่าได้ผลไหม แต่ทำเสร็จแล้วอกก็โล่งขึ้นจริง ๆ นิดหนึ่ง บางทีจุดสำคัญไม่เคยอยู่ที่กระดาษ แต่อยู่ที่การยอมหยุด และยอมรับว่าตัวเองก็เหนื่อยเหมือนกัน

ในแถวข้างหน้า รอผู้หญิงท่าทางพนักงานออฟฟิศ เสื้อสูทพาดแขน เพิ่งเลิกงาน เธอเขียนบนกระดาษรูปคนอยู่นาน นานกว่าใคร แล้วเป่าลมยาวหนึ่งครั้งใส่มัน ไหล่ทรุดลงเห็นได้ชัด ก่อนจะยืดกลับ เธอก็แบกบางอย่างของครึ่งปีทั้งหมดเช่นกัน อุตส่าห์อ้อมมาที่นี่ เพื่อวางมันลงเบา ๆ

รอบวงหญ้าเงียบมาก มีเพียงเสียงหญ้าที่ลมพัดไหวซู่ ๆ กับเสียงกระดิ่งคางุระใสแผ่ว ๆ หนึ่งสองครั้งแต่ไกล ชั่วขณะที่ลอดผ่าน หญ้าเสียดสีแขน แห้งและคันนิด ๆ ปลายจมูกแล่นผ่านกลิ่นหญ้าที่เข้มขึ้น ไม่มีฆ้องกลอง ไม่มีความอึกทึกของฝูงชน ทั้งเรื่องเงียบราวกับคำพูดเบา ๆ ที่บอกกับใครบางคน ครึ่งปีก็ถูกวงหญ้าวงเดียวค่อย ๆ ปิดท้ายลง

ออกจากศาลเจ้า ร้านขนมปากซอยวางมินาซึกิ ขนมอุอิโระสีขาวใต้ชั้นถั่วแดง ตัดเป็นสามเหลี่ยม ว่ากันว่าสามเหลี่ยมเลียนแบบก้อนน้ำแข็ง ถั่วแดงไว้ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ซื้อมาชิ้นหนึ่ง นั่งกินช้า ๆ บนม้านั่งหน้าร้าน รสหวานจาง ๆ เย็น ๆ ละลายบนปลายลิ้น ครึ่งปีก็ผ่านไปเช่นนี้ วงหญ้านั้นพาไปไม่ได้ แต่ชั่วขณะที่ลอดผ่านมัน ผมคิดว่าคุณก็จะเข้าใจ เหมือนได้ทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลังจริง ๆ