ที่ที่แม่น้ำโยชิโนะท่วม โทคุชิมะหันมาปลูกคราม

โทคุชิมะเคยเป็นแคว้นอาวะ และครามของที่นี่ก็ยังใช้ชื่อนั้นว่า อาวะไอ แม่น้ำโยชิโนะไหลจากตะวันตกไปตะวันออกผ่านตอนเหนือของจังหวัด หน้าไต้ฝุ่นน้ำมักท่วม ทำให้บางส่วนของลุ่มน้ำปลูกข้าวได้ยาก แต่น้ำท่วมก็ทิ้งดินใหม่ที่อุดมสมบูรณ์ไว้ ชาวนาริมแม่น้ำจึงหันมาปลูกคราม บัญชีภาษีเรือของท่าเรือเฮียวโงะปี 1445 บันทึกการซื้อขายครามอาวะไว้แล้ว พอถึงช่วงทศวรรษ 1700 ครามอาวะก็ครองตลาดทั้งประเทศ พื้นที่ปลูกสูงสุดราว 15,000 เฮกตาร์ในปี 1903 ก่อนจะลดฮวบเมื่อครามจากอินเดียและครามสังเคราะห์จากยุโรปเข้ามา

ที่เมืองไอซุมิทางเหนือของตัวเมือง พิพิธภัณฑ์ไอโนะยากาตะเก็บเครื่องมือทำครามเก่าราว 100 ชิ้น ซึ่งรัฐบาลญี่ปุ่นขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ เครื่องมือเหล่านี้ใช้ทำ "สึคุโมะ" วัตถุดิบของน้ำย้อมคราม ต้นครามปลูกในฤดูใบไม้ผลิและเก็บเกี่ยวในฤดูร้อน ใบถูกสับละเอียด ตากจนแห้งสนิท แล้วกองไว้ในโรงที่เรียกว่าเนโดโกะ จากนั้นพรมแค่น้ำเปล่า แล้วหมักโดยคุมอุณหภูมิไว้ราว 100 วัน

โทคุชิมะเป็นเมืองเอกของจังหวัด ตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำใหญ่หลายสายที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะชิโกกุ และเป็นเมืองท่า แม่น้ำและคลองหลายสายตัดผ่านเมือง หนึ่งในนั้นคือแม่น้ำชินมาจิที่ไหลผ่านใจกลางเมือง เรือนำเที่ยวเฮียวตันจิมะล่องไปตามสายน้ำรอบใจกลางเมืองในราว 30 นาที

ราเมงโทคุชิมะใช้น้ำซุปกระดูกหมูปรุงด้วยโชยุ ไม่ใส่ชาชู แต่ใช้หมูสามชั้นตุ๋นซอสเข้มข้นแทน พร้อมถั่วงอก หน่อไม้ ต้นหอม และไข่ดิบหนึ่งฟอง น้ำซุปมีสามสี แต่ละสีผูกกับท้องถิ่นของตัวเอง สีน้ำตาลคือตัวเมืองโทคุชิมะ สีขาวคือโคมัตสึชิมะ สีเหลืองคือนารุโตะ ว่ากันว่าเริ่มต้นราวต้นทศวรรษ 1900 จากแผงลอยของชาวจีนคนหนึ่ง

หลังสถานีโทคุชิมะคือสวนชูโอ ซากปราสาทโทคุชิมะตั้งอยู่บนเนินในสวน ปราสาทนี้ฮาจิสึกะ อิเอมาสะสร้างเสร็จในปี 1587 พิพิธภัณฑ์ปราสาทโทคุชิมะในสวนเล่าประวัติของปราสาท และมีสวนแบบญี่ปุ่นอยู่ด้วย อีกฝั่งหนึ่ง สถานีกระเช้าขึ้นภูเขาบิซังอยู่ห่างจากสถานีรถไฟราว 10 นาทีเดิน ตัวสถานีอยู่ในอาวะโอโดริไคคัง ที่นี่มีการแสดงระบำอาวะโอโดริทุกวัน ส่วนบนถนนจริงจะเต้นกันเต็มเมืองทุกเดือนสิงหาคมช่วงเทศกาลโอบ้ง ซึ่งเป็นช่วงที่ชาวญี่ปุ่นรำลึกถึงบรรพบุรุษ